23 ژوئیه 2024- بر اساس مطالعه ای که در سوم ژوئیه به صورت آنلاین در مجله جراحی استخوان و مفاصل منتشر شد، ارتباط بین دیابت نوع 2 (T2DM) و اختلالات دژنراتیو ستون فقرات(SDDs) ممکن است وابسته به روش تحقیق باشد.

پرفسور Ming-Xiang Zou، و همکارانش از دانشگاه جنوب چین در Hengyang، ارتباط بین دیابت نوع 2 و اختلالات دژنراتیو ستون فقرات را با استفاده از مطالعات مشاهده ای، و تجزیه و تحلیل تصادفی سازی مندلی (MR) بررسی و مقایسه کردند. داده‌های آنالیزهای مشاهده‌ای شامل 44972 شرکت‌کننده مبتلا به T2DM و 403095 بدونT2DM در مطالعات مقطعی؛ و 38234 شرکت‌کننده ی مبتلا به اختلالات دژنراتیو ستون فقرات و 409833 شرکت‌کننده بدون این اختلال در مطالعات مورد-شاهدی؛ و 35550 شرکت کننده ی مبتلا به T2DM و 392046 بدونT2DM در مطالعات آینده نگر، بود.

ارتباط بین پلی‌مورفیسم‌های تک نوکلئوتیدی با حساسیت SDD که با استفاده از داده‌های 407938 شرکت‌کننده در Biobank بریتانیا و 227388 شرکت‌کننده از کنسرسیوم FinnGen به‌دست آمد، در تجزیه و تحلیل MR گنجانده شد. استعداد ژنتیکی برای T2DM از یک مطالعه ارتباطی تلفیقی در سطح ژنوم شامل 1407282 فرد به دست آمد.

محققان دریافتند که احتمال بیشتری وجود دارد که افراد دارای دیابت نوع 2 به اختلال دژنراتیو ستون فقرات مبتلا شوند. در تحلیل رگرسیون لجستیک، دیابت نوع 2 یک عامل خطر مستقل برای SDD بود که با نتایج مدل خطر متناسب کاکس تایید شد. اما آنالیزهای MR هیچ رابطه ی علّی بین T2DM و SDD با استفاده از پلی‌مورفیسم‌های تک نوکلئوتیدی به عنوان ابزار نشان ندادند. در تجزیه و تحلیل حساسیت، فقدان چنین ارتباطی قوی بود و هیچ پلیوتروپی دیده نشد.

نویسندگان اظهار داشتند که «محققان و پزشکان باید در تفسیر ارتباط بینT2DM و SDD، به ویژه ارتباط علیتی بین این دو، محتاط باشند».

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2024-07-link-diabetes-mellitus-spinal-degenerative.html